Ruhenda Amed 

 

EFRÎN - Onlarca hikaye barındırıyor Efrîn direnişi heybesinde. Bunlardan biri de Tolin'in hikayesi. Henüz bir buçuk aylık olan oğlu İdris 20 günlükken babası Basıl Efrîn'e yönelik bir saldırıda yaşamını yitiriyor. İdris o günden sonra Basıl adını alıyor. Tolin, "Basıl ölmedi yeniden doğdu diyor. "Basıl’ın silahını yerde bırakmamak için..."

 

Sabahın erken saatleri. Efrîn sokaklarının kalabalığında yoldan geçen bir anneye hastanenin yerini soruyorum. Tarif ederken yüreğinin sıcaklığı yüzüme vuruyor. Yağmurun soğukluğu yerini annenin içten sıcaklığına bırakıyor. Anne bana, “Seninle geleyim mi yavrum?” diye soruyor. Adresi anlamama rağmen, “Gerek yok  zahmet etme” diyorum ama olmuyor. Benimkisi anneyi yormamayayım telaşı anneninki ise Efrîn'e gelen herkesi yüreğine sığdırma sıcaklığı. Kısacık bir “an”da insan bu kadar tarifsiz duygu hissettirebilir ancak. Efrîn her köşesinde bu duyguyu yaşamak mümkün.

 

Hastane kapısına varınca ilk göze çarpan hareketlilik ve yoğunluk. O hareketlilik içinde birden tanıdık bir yüz çarpıyor gözüme ve ayaklarım beni bu aşina yüze çekiyor. Rakka’dan Efrîn direnişine destek için gelen kadınları görüyorum. Birden kalabalığı aldırış etmeden sohbete dalıyoruz. Cümleler akıp gidiyor.

 

Tıpkı Efrîn’deki hava durumu gibi. Önce yağmur yağıyor hemen akabinde bulutlar kendini güneşe teslim ediyor. Dört mevsimi birden yaşıyorsun.   Duygularda böyle bir  biri ardına yaşanıyor. Ayaküstü aylardır görmediğin bir arkadaşını görmenin tarifsiz duygusunu yaşarken aynı anda tanıdığın birinin yaşamını yitirdiği haberini alıyorsun. Birinin yaşamının son bulması bir başka cana hayat vermesi gibi.

 

Öyle bir şey ki bir yandan yara açarken bir yandan da sarılıyor ya da sarılmaya çalışılıyor. Tıpkı biraz sonra her şeyden habersiz  tanık olacağım hikaye gibiHastanede gördüğüm tanıdık yüzlerle sohbet ederken birden bulunduğumuz odadan içeriye elinde bebeğiyle genç bir anne giriyor. Sırma saçlı bebek bir anda  odada bulunan herkesin odak noktası oluveriyor. 

 

Odadaki kadınların kollarında bir elden bir ele taşınan bebeğin yüzündeki hüzün ve masumiyet ilk dikkatimi çeken şey oluyor. Annesine adını soruyorum. Kendi adının Tolin oğlunun ise Basıl olduğunu söylüyor.

 

Tolin 21 yaşında Efrîn’in Raco ilçesinden. Bir yıl önce evlendiğini ve 1 buçuk ay önce de anne olduğunu söylüyor. Gözleri ışıl ışıl Tolin'in sesinde bir hüznün rengi var. Raco'da yoğun hava saldırısından kaynaklı Efrîn merkeze ailesinin evine gelmiş. Tolin anlattıkça anlatmak istiyor ve birden yıllardır birbirimizi tanıyoruz hissi aramıza konuk oluyor.

 

Hastaneye Basıl hasta oldukları için geldiklerini söylüyor. Basıl Efrîn savaşı başlamadan bir hafta önce dünyaya gelmiş. Henüz gözlerini dogru düzgün açmadan başlayan savaşta  Basıl'a ilk önce İdris adını koymuşlar. “Neden Basıl diye değiştirdiniz?” diye soruyorum. Tolin’in cevabı, “Babasının silahını yerde bırakmasın diye adını Basıl olarak değiştirdim” oluyor. 

 

İsmin sahibi olan Tolin'in eşi olan Basıl, Efrîn savunmasında, henüz beş aylık bir askerken bir hava saldırısında yaşamını yitiriyor. İdris dünyaya gelirken babası halkının savunmasında olduğu için çocuğunun dünyaya gelişini görememiş.

 

Basıl yaşamını yitirdiğinde oğlu İdris henüz 20 günlük. "Eşim oğlunu görmeden şehit düştü" diyen Tolin, "Basıl ölmedi yeniden doğdu diyor. "Henüz bir yıllık evli olan Tolin, “Basıl’ın silahını oğlum yerde bırakmayacak ondan adını değiştirip Basıl yaptım” diyor.

 

Tolin'in dirayeti ve gücü karşısında sözcükler kendini apansız bir kuyunun dibinde can çekişmeye bırakıyor. Bazı duyguları sözcükler anlatmaya yetmiyor tıpkı Basıl'ın içinde can bulmak gibi. Ve bazı anlarda duygular o kadar iç içe geçiyor ki; birini diğerinden ayırmak eksik bırakıyor çoğu şeyi. Efrîn sokaklarında dolaştıkça direnişin her rengini bulabiliyor insan. Ya da onlar gelip seni buluyor. Direniş onlarca hikaye barındırıyor heybesinde.